Het idee is eenvoudig. Iedereen die hier in de omgeving -voor lange of korte termijn- verblijft, kan binnenlopen om een boek of een aantal boeken te lenen en in oude stijl genieten van drukwerk. We hebben op het moment van opening 119 Nederlandstalige en 25 Engelstalige boeken.

vol trots tonen wij onze bieb

Gisteren hebben we in alle boeken een flyer geplakt waarop de gebruikers hun mening over het boek kunnen geven, zodat nieuwe geïnteresseerden weten wat voor boek ze meenemen. We vragen per boek 2 euro 50. Dit geld doneren we aan het eind van het seizoen aan de dames van de honden. Oftewel de vrijwilligsters die er voor zorgen dat de straathonden en -katten een beter leven hebben hier en in de omliggende dorpen. We zijn ook blij dat we een aantal van de boeken in de bieb kunnen zetten, die normaal gesproken alleen worden aangeboden tijdens de bazaar. Hiermee wordt geld opgehaald voor de sterilisatie- en castratie-acties, die er voor zorgen dat er niet nog meer honden en katten in de maand november worden vergiftigd door de Grieken.

Verder vragen we een borgstelling per boek. Afhankelijk van de kwaliteit van het boek -in zowel leeskwaliteit als de staat waarin het boek verkeerd- zal dit schommelen tussen de vijf en vijftien euro. Het moet allemaal leuk blijven, dus we hopen er op dat gebruikers er  ‘gezellig en sportief’ mee om gaan.

Wij drinken vanavond een glaasje bubbels om te vieren dat we weer een stapje dichterbij ons totaalplaatje zijn.

Ondertussen is Hersonissos bedolven onder de eindexamenkandidaten. Vele jongeLUI van rond de 18, 19 jaar bevolken de appartementencomplexen. De verhalen over dronkemansacties, veroveringen en brutaal taalgebruik doen her en der de ronde. Voor de Routaki-business niet echt een week van vele boekingen. Daarbij komen we er meer en meer achter dat vele gasten niet meer zelf (willen) bepalen wat ze doen tijdens hun vakantie.

de zelfgemaakte bakkies

Bij het rondbrengen van de (zelfgemaakte) promotie-bakjes (zie foto) merken we dat het in vele hotels het niet toegestaan is om promotie te maken voor iets wat niet door de reisorganisatie zelf wordt uitgevoerd of  geboekt. Deze activiteiten bieden ze aan tegen te hoge prijzen, omdat zowel het hoofdkantoor in het thuisland, het agentschap ter plaatse, alswel de reisleiding allemaal willen meedelen van het ingebrachte geld van de toerist. Ik mag hier zelf eigenlijk niets over schrijven gezien mijn reisleiding achtergrond, maar ik heb zelf nooit zo door gehad dat het zo afgeschermd wordt. En volgens mij zijn het ook praktijken van de afgelopen jaren. Ik heb de indruk dat gasten steeds vaker in een bepaalde richting worden gestuurd en dat ‘concurrenten’ door ‘dwangcontracten’ buiten de deur worden gehouden.

Zeker in deze moeilijke tijden merk ik hier veel van. Want moeilijke tijden zijn het. Je hoort mij niet klagen, maar dat doet men om ons heen des te meer. En waar ik inmiddels uit ervaring weten dat men altijd wel klaagt, heb ik nu het gevoel dat men wel recht van spreken heeft. Vele luikjes van vooral kleine appartementencomplexjes zijn nog dicht en die acco’s gaan dus dit seizoen ook niet meer open. Ik verwacht dat er in september, oktober vele gele stickers te zien zullen zijn met de teksten poliete en eniekiazete wat zoveel als te huur en te koop betekent.

overal zie je de stickers van te huur en te koop hangen

Al met al staat het hoofdseizoen voor de deur en zijn we er klaar voor. Daarnaast zijn we bezig om de Routaki-routes ook als download op de site aan te bieden. Misschien of eigenlijk vanwege het boven beschreven verhaal. Aanpassen en verder gaan of zoals men in de nieuwe Robin Hood film beschrijft: Rise and Rise again, until lambs become lions.  Oftewel never give up.

The last two days we had an awesome time with Asa and Jaimee. They sent a message on Saturday, if it was okay to stay somewhere on Crete. We were happy to meet them. They come from the United States and are on a world trip. They are almost at the end of their trip, so the challenge was to give them a great time here, after all the beautiful and good things they already had been through.

They arrived on Monday. That night we had a great dinner and a lovely evening together. Irene cooked several dishes and we had a lot of good conversations. The next day, after visiting some guests who wanted to drive a route, we went on the off-road trip with the Jeep. I drove the car, as I also do as an extra service since this week,  Irene did the navigation and Asa and Jaimee were sitting in the back, listening to the English information provided by Routaki. It was a lot of fun. We ended the trip at the horse stables and hotel Vélani of Manos and Sabine, what normally is the lunch stop of this route, but because we started late it was nice to end here. We had a drink and looked at the beautiful views on the mountains. What a great place!

driving through the young olive fields along the roman wall

There we decided to go to the Cave of Agia Fotini, or in English, Saint Lucas. It was a 10 minute drive, up in to the hills and there just a stairs up to the cave. It was completely desolated place and very dark. At the entrance of the cave you buy some candles and you go in. On the way to the center of  the cave, you can lit more candles that are placed on the cave walls. So you can find the exit on your way back. After a couple of minutes you arrive in the center of the cave and there is a sort of chapel. You search for some candles and lit everything. And there you can have your own private seance. It was a great adventure, especially because some people don’t see so much in the dark;-)

in and around Agia Fotini. Amazing views

they call it hobby

After the trip to the cave we went back to Vélani to have another drink and something to eat.I the mean while I could get some horse shit for the geraniums in the garden.

Dinner was very good. All the dishes were great. And again we had a lot of fun.

Asa and Jaimee, thanks for joining us, we had a very great time with you. And if we are around we definitely come visit you in the US. Happy 52th anniversary on Friday;-) (we are going to Sex and the City 2 on friday)

p.s. for all the Dutch people that have problems with English reading. Google translate is the solution. There isn’t anything in the world anymore that you can’t understand!

zie deze onderstaande link

http://translate.google.com

en daar     http://routaki.wordpress.com/2010/05/27/we-had-visitors-from-the-states/ invullen en enter drukken.

Alekos de Grote uit Roukani

Alexander de Grote uit Macedonie

Alexander de Grote werd geboren in Pella, als zoon van de Macedonische koning Philippus II en koningin Olympias. Volgens een legende, die ontstond na zijn bezoek aan Egypte, werd hij niet verwekt door Philippus II, maar door Zeus. Alexander zou zich “zoon van Zeus” laten noemen.

Alekos de Grote werd geboren in Roukani, als neef van Jiannis, chefkok van restaurant Oliva in Koutouloufari behorend bij de accommodatie Asterias Village, waar ik vorig jaar heb gewerkt. Volgens de legende die ontstond na het bezoek van vier Nederlandse dames, wordt in kafeneon Plateia de beste lunch geserveerd die een bezoeker van Kreta zich maar kan voorstellen.

En zo geschiedde.

Met vier dames op pad. Ga ik dat ooit overleven? Tuurlijk! Een idee wat al een hele tijd door mijn hoofd speelt. Gasten begeleiden die wel een route willen rijden, maar het niet zien zitten om zelf achter het stuur plaats te nemen. Me beschikbaar stellen als chauffeur en ondertussen alle levenswijsheden over het leven op Kreta overbrengen in een luchtige, ontspannen wijze. Ik wil het geen gidsen noemen -mede door de officiële instanties hier op het eiland die dat zelfs verbieden- omdat officiële gidsen een studie van vier jaar moeten afronden.

Gewoon lekker de route rijden. En omdat ik de route ken, is het mogelijk wat meer door te rijden. Daardoor ontstaat er meer tijd om zonder tijdsdruk bezienswaardigheden te bezoeken.

heerlijke vers fruit en onbekende groente. Lokaal bij het dorpje Peza

Zo hebben we heerlijk koffie gedronken naast het museum over Nikos Kazantzakis in Mirtia. We hebben relaxed een filmpje van de unie van Peza kunnen bekijken in het wijnmuseum en vers fruit en onbekende groente kunnen kopen. Met deze onbekende groente kan Irene voor de dames een heerlijke maaltijd bereiden. De wandeling in Archanes werd opgefleurd door de bloemenpracht en het ‘spontane’ Griekse vrouwtje dat haar geweefde kleedjes wilde laten zien (verkopen?).

spontane en verzorgde situaties

Na de lunch hebben we door de kleurrijke bloementuin van het Kardiotissa klooster gewandeld en kreeg ik suggesties voor de vlindertuin van de tuinexperts.

Maar die lunch zelf, die was bijzonder!

Sinds deze zomer maak ik gebruik van de diensten van Alekos. Samen met zijn moeder zorgt hij voor een heerlijke lunch in ‘the middle of nowhere’. Ik ben er enorm blij mee dat hij deze gastvrijheid tentoonspreidt. Omdat in deze regio bijna geen toeristen meer komen, is er ook geen taverna, of iets wat er op lijkt, open tijdens het middaguur. Ik denk dat ik mag schrijven; de foto’s spreken voor zich. We hebben genoten. Van zijn lunch, zijn wijn en het kerkje in zijn dorp.

Alekos bij zijn eigen wijnvaten in Roukani, Kreta

Αλεκο, ευχαριστούμε πάρα πολύ !

Als eerste de plantjes. We zouden graag zien dat er nu al veel kleur in zou zitten, maar daarvoor moeten we nog even geduld hebben. En geduld is een schone zaak en is van toepassing op meerdere ‘dingen’ die we aan het doen zijn.

De Routaki-boekingen beginnen gestaag binnen te komen. We willen meer, maar als je net begint met promotie maken, kun je niet verwachten dat je meteen suf gebeld wordt met boekingen. Nu we nog niet continu onderweg zijn, hebben we tijd om alle klussen af te ronden en nieuwe ideeën te ontwikkelen. Deze week hebben we de moestuin aangelegd, de metoxi leeggehaald en ook online hebben we allerlei activiteiten ontwikkeld.

onze creaties rondom de binnentuin

Bijvoorbeeld de Kreta-infotheek. In de gedachten van Routaki 2.0 (afgeleid van web 2.0, waarbij je alles deelt wat je weet), willen we alle informatie die we hebben over Kreta en haar inwoners online zetten. Het is begin is gemaakt, de eerste items staan online. Hier en daar nog een betere foto erbij, maar het is het begin van een oneindige database aan informatie, die voor iedereen toegankelijk is via onze website. Voor de gasten die de routes rijden hebben we een aantal Picasa-webalbums ontwikkeld met de mooiste foto’s uit de verschillende routes.

Daarnaast ontstond het idee van ‘de vrienden van Routaki’. En daar kan een heleboel onder vallen. Iedereen die me langer kent, moet nu natuurlijk ontzettend lachen. Iemand die het begrip ‘vage kennis’ hoog in het vaandel heeft staan, begint nu ineens over ‘de vrienden van’. Tja, mensen veranderen!

Onder deze noemer komen de plannen van de inloop-bibliotheek (zie foto van schilderen boekenkasten), de binnentuin ‘a la vlindergarden’ waar je heerlijk kunt vertoeven en een privé-party kunt organiseren met persoonsgerichte catering, of de promohoek waar het elke avond goed vertoeven is onder het genot van een frapetje of een andere verrassende versnapering.

de binnentuin met al zijn mogelijkheden

Het heeft allemaal tijd nodig. Ondertussen zijn we beide d  EN TOEN WERD ER GEROEPEN! En liepen de eerste gasten binnen, nieuwsgierig naar wat Routaki betekent en wat wij hier zoal aan het doen zijn. Om de zin af te maken; we zijn beide druk bezig en hebben het naar ons zin. Zodat we dagelijks items van onze to-do-list kunnen strepen.

het leukste wat er is: 'dingen' doorstrepen

We benoemen 1 mei als onze officiële eerste werkdag, omdat ondertussen de eerste vliegtuigen met toeristen geland zijn en we steeds meer mensen in korte broek en shirtjes zonder mouwen zien rondlopen. En dat terwijl wij nog tot vrijdag in ’dikke’ truien rondliepen. Het was echt nog te koud (dit zie je goed op deze foto onder de love tree van Gortys, waar we donderdag waren).

Samen onder de love tree van Gortys

het terras weg geslagen bij Lambros

Elke route die we aanbieden heeft halverwege een taverna waar je kunt lunchen. Twee weken geleden waren we al in Tertsa, bij één van ‘onze’ taverna’s. Daar vertelde Lambros (de zoon van de eigenaar) ons dat afgelopen oktober het hele terras door een overstroming was weggeslagen. We waren dus genoodzaakt om hier weer naar toe te rijden om hen van nieuwe informatie te voorzien. Op onderstaande foto zie je wat de kracht van water teweeg kan brengen. Lambros vertelde ons dat het eigenlijke gat nog eens twee keer zo diep was. Deze winter hebben ze hard gewerkt om het terras weer in zijn oude staat terug te brengen, zodat onze gasten die de culturele route rijden weer kunnen genieten van een heerlijke lunch.

Tijdens onze rit naar Tertsa hadden we een doel. We wilden de juiste foto’s maken om de Griekse gewoontes van de Dag van de Arbeid te kunnen weergeven. De Kretenzers trekken op deze dag weg uit de stad. Dan staan er twee dingen centraal, uitgebreid lunchen met de familie en bloemenkransen maken. Voor dit laatste gaan ze het veld in om margrieten te plukken en daar maken ze kransen van. Die worden vervolgens op de motorkap naar huis vervoerd en bij thuiskomst aan de deur gehangen.

Vandaag wordt weer bevestigd dat de Grieken erg gastvrij zijn. Bij het maken van de foto’s voor deze blogtekst worden we al uitgenodigd om een wijntje te komen drinken in het veld. Helaas hebben we geen tijd om hierop in te gaan. Als we later een auto tegenkomen met een krans op de motorkap die we willen fotograferen, rijdt de man een stukje terug, zodat we de krans nog beter kunnen vastleggen. In de taverne worden we als altijd zeer gastvrij ontvangen en ondanks de drukte is er altijd tijd voor een praatje. Bij de buren van de taverne zijn ze druk bezig geweest met het maken van de kransen (alleen maken ze ze vandaag niet alleen maar van margrieten, maar ook van allerlei andere bloemen). Die willen ze graag aan ons tonen en ze poseren ze voor de foto.

mooie momenten rondom Tertsa

Als we wegrijden hebben we nog maar één doel. Een mooie foto van een krans van margrieten op een voordeur. We rijden door naar Ierapetra en Agios Nicolaos, maar het lukt ons niet dit plaatje te vinden.

Vandaag gaan we in de herkansing. We rijden vandaag de Lassithi route, één van de routes die we aanbieden. Kijken of alles nog klopt, kilometerstanden, asfalt gedeelten en wegwijzers. Ondertussen proberen we mooie beelden voor foto’s te vinden. We zijn nog steeds op zoek naar een deur met een krans van margrieten. Nadat we al door een aantal dorpjes zijn gereden worden we een beetje moedeloos. Kennelijk is de traditie helemaal niet zo sterk meer en zijn er steeds minder mensen die hier aan ‘meedoen’. In Amariano vinden we wel een perfecte foto van een krans op een deur, maar niet van margrieten. We fotograferen deze wel en worden meteen door de bewoners binnen gevraagd voor koffie. Dat slaan we niet af. Ondanks dat we de route snel willen rijden, gaat een kopje koffie er wel in. We worden weer erg gastvrij ontvangen, drinken een kopje thee (van kruiden uit de bergen) en krijgen allerlei broodsoorten aangeboden en kaas.

koffie bij Elefteri en Manolis thuis, -GASTVRIJHEID TEN TOP-

De zoon des huizes vertelt ons nog wat wetenswaardigheden over de tradities op 1 mei. We komen erachter dat de traditie van de bloemenkransen niet meer zo sterk is en dat men vroeger inderdaad zelf op zoek ging naar bloemen, maar dat ze deze tegenwoordig steeds vaker uit de bloemenwinkel halen.

Na de thee, het brood en de kaas vervolgen we onze weg. Bijna thuis balen we dat we nog steeds de bloemenkrans van margrieten niet zijn tegengekomen. Omdat we nog wat spullen uit de auto moeten laden, rijden met een kleine U-turn naar huis en wat zien we daar?? Een bloemenkrans van margrieten op de voordeur van Barbara van de juwelierszaak (Schmelzpunkt) op het pleintje van Koutouloufari!

Soms zoek je ver naar iets wat heel dichtbij te vinden is……..

aan de deur in ons eigen dorp

Maar we zien het seizoen nog steeds positief tegemoet. De eerste chartervluchten zijn al weer geland, de reisleiding druppelt langzaamaan binnen en zo ook de eerste toeristen.

Ondertussen ben ik bezig met het aanleggen van onze vlindertuin. ‘De wat?’ De vlindertuin. Ik heb al jaren het idee om van mijn binnenplaats een mooie kleurrijke binnentuin te maken met bloemen en planten die vlinders aantrekken. En omdat ik toch aan de slag ga met de ‘promotiehoek’, neem ik de tuin meteen mee. Misschien overtref ik de vlinder vallei van Rhodos wel en komen de liefhebbers in de toekomst naar Koutouloufari voor de vlinders. Haha.

de eerste zaadjes voor de vlindertuin

Ik kan zeggen dat het lekker gaat. De eerste stekjes komen door. In Nederland had ik zaadjes gekocht en die heb ik  meteen de dag na aankomst in potjes gedaan. Op zeer gestructureerde wijze, al zeg ik het zelf.

En zowaar, na vijf dagen komen de eerste blaadjes boven.  Deze week mocht ik ook wat bloemen en planten uit de tuin van Alja en Rijnier knippen en snijden, dus het begin is gemaakt.

Mijn ideeën voor de promotiehoek worden ook langzaam zichtbaar. Ik woon natuurlijk in het mooiste straatje van Kreta, al zeg ik het zelf.  En daar moet ik natuurlijk gebruik van maken.In de promotiehoek vind je straks uitleg over wat Routaki is en hoe het werkt, maar ook algemene informatie over olijfolie, de Kretenze wijn of de inlandse kruiden. Daarbij willen we de metoxi** (het schuurtje) ombouwen tot een kleine bibliotheek. En er komen wat zitjes, zodat het goed vertoeven wordt in de KIPOS (grieks voor tuin).

Afgelopen week heb ik samen met Irene de twee best lopende routes weer gereden. We moesten wat kleine aanpassingen doen, hier en daar is een nieuw bord geplaatst of weggehaald, of is een nieuw stuk asfaltweg gelegd en dat heb ik natuurlijk meteen doorgevoerd in de beschrijvingen. Ook hebben we nu de tijd genomen om alle plaatsnaamborden te fotograferen, dus die zitten nu ook in de uitleg verwerkt.

Hierdoor vervalt meteen het Griekse-   letter-probleem. Uit feedback kreeg ik mee dat het toch wel even duurde voordat mensen door hadden wat er op de borden staat. Dit hebben we nu opgelost en hierdoor wordt het nog makkelijker op de weg ‘te vinden’.

M’n vriendin is in aankomst, dus moet ik hard poetsen om mijn Griekse appartementje op tijd schoon te hebben.Nou, dat kost wat inspanning. Moe maar voldaan zat ik na het poetsen wat suf op internet rond te surfen en kom daarbij op het blog van Marleen Holtkamp terecht.

Zij heeft het over: “geen boren maar gaten”. Vooral de link ernaartoe spreekt mij aan; een aantrekkelijke dame op een foto. Ja sex sells.

Maar zonder dollen, de tekst luidt: ‘Eén van de zaken die je als ondernemer goed op orde moet hebben is je elevator pitch. In één minuut tijd moet je in begrijpelijke taal aan een ander kunnen uitleggen wat je hem of haar te bieden hebt’.

De laatste tijd ben ik meerdere malen geconfronteerd met vragende gezichten als ik heb uitgelegd wat ik doe op Kreta, ben ik erg benieuwd wat ze te vertellen heeft. Zeker nu ik zelf ook aan het bloggen ben geslagen en erachter kom dat ik dit met plezier doe.

Tot voor kort vertelde ik het volgende als antwoord op de vraag wat ik doe:
Ik verkoop en adviseer in auto- en scooterroutes op Kreta. Ik geef de gasten een cd mee, die zo’n dertigtal audio-items bevat, waar zaken worden uitgelegd die de mensen onderweg tegenkomen. Er is ook een treasure hunt aspect ingebouwd, waar vrijwillig aan meegedaan kan worden. Als de gasten het antwoord erna aan mij doorsmsen, krijgen ze ook nog een leuk souvenir.

Na het lezen van Marleen’s blog heb ik de indruk dat dit in de categorie ‘boren’ valt. Daarom dus de volgende, hopelijk, verbeterde versies.

1. Ik zorg ervoor dat je met Routaki op Kreta een mooie vakantiebeleving hebt. Ik geef je informatie mee over hoe de route die je moet rijden met je huurauto, en door middel van een cd geef ik je daarbij uitleg over zaken die je onderweg tegenkomt. En als je wilt, kun je meedoen aan het puzzelelement dat er in verwerkt zit.
of….

2. Misschien heb je het in een museum wel eens meegemaakt. Een audiotour die je door het museum leidt.Dit is de manier waarop ik mensen op Kreta het eiland laat zien. Terwijl zij een bepaalde route rijden, vertel ik ze via een meegegeven audiomiddel wat ze zien en hoe het er is gekomen. Door het ingebouwde puzzelelement, geniet je dubbel van deze Kreta-ervaring.
of…

3. Ik zorg ervoor dat je met een huurauto op de mooiste plekjes van Kreta komt. Met Routaki rijd je door de kleinste dorpjes en de mooiste valleien. Daarbij vertel ik via een audiocd wat de tradities, gebruiken en historie zijn van de dingen die je onderweg tegenkomt. Je hebt daarbij extra plezier als je de puzzel probeert op te lossen die erin verwerkt zit.

Zoals je ziet het is niet makkelijk, maar wel erg leuk om mee bezig te zijn. Ik ben benieuwd welke elevator pitch je het meest aanspreekt. Ik lees ze graag als reactie. Ik puzzel ondertussen even verder.

Arjan Routaki

Dit jaar viel het Griekse Paasfeest vroeg in het jaar en ook nog eens samen met katholiek pasen. Daarom was het tijdens de viering van het paasfeest nog erg rustig, omdat de grote stroom van toeristen nog niet op gang is gekomen. Zaterdagavond heb ik samen met Lizette van de ‘festiviteiten’ en tradities mogen genieten die er rondom deze dagen plaatsvinden bij de Kretenzers. Ik schrijf met nadruk Kretenzers, omdat ik van de televisiebeelden vandaag begrijp dat het er hier toch nog heel traditioneel aan toe gaat.

Terwijl we aan de boulevard van Hersonissos zitten ervaren we een groot deel van deze tradities en krijgen we uitleg van onze Griekse vrienden. Het begint allemaal al op vrijdagavond. Ik zit achter m’n computer en hoor geroezemoes in de straat onder me. Terwijl het geluid aanzwelt ga ik toch maar even kijken wat er aan de hand is. Het blijkt de processie te zijn die door Koutouloufari gaat. Ik ben even gaan kijken en ben verbaasd over de hoeveelheid mensen die meeloopt (zoveel mensen wonen er niet in Koutouloufari, zeker niet in de wintermaanden). Later ontdek ik dat veel Kretenzers en Grieken met Pasen hun geboortedorp of familie opzoeken, het zijn waarschijnlijk complete families die meelopen.

Op zaterdagavond is het ‘feest’ op de boulevard van Limin (=de haven van) Hersonissos. Dat betekent kort gezegd: Bakkie doen en ondertussen mensen kijken. De Kretenzers lopen met een paaskaars richting het kerkje dat boven de haven van Hersonissos staat. Hier wordt om 23 uur de mis gehouden, waarbij om middernacht het heilige vuur door de priester wordt verdeeld. De tv-beelden eerder die avond geven weer dat het vuur echt uit Jerusalem, uit het Heilige Graf is overgekomen. Live uitgezonden op meerdere tv-kanalen! Het is echt een hele happening. Zelf heb ik het vuur eens aan zien aankomen op het vliegveld van Athene, toen ik daar een vriendin ophaalde. Een andere keer heeft een collega van me in hetzelfde toestel gezeten als het heilige vuur. Een hele ervaring om dat mee te mogen maken.
Na de mis loopt de stoet terug naar de haven waar ondertussen Judas (een levensgrote pop, opgehangen aan een galg) wordt verbrand. Daarna is het tijd voor vuurwerk, een waar feest. Kosten noch moeite worden gespaard om de hemel boven Hersonissos prachtig te verlichten.

Naast het vuurwerk worden er verschillende vreugdevuren ontstoken, de grootste boven het kerkje waardoor de haven compleet wordt verlicht. Ook wordt het woord anesti wordt in vuur op de havenkade geschreven. Ondertussen probeert iedereen al brandend zijn kaarsje veilig thuis te brengen.

Dan kunnen ze  een roetkruisje onder de deurpost maken om het huis te zegen en te behoeden voor al het kwaad. Ook op de terugweg  genieten we van alle voobijgangers en bekenden die langskomen en feliciteren ze met de woorden: Chronia polla, Christós Anésti! – Gefeliciteerd, Christus is verrezen! Bij thuiskomst staat er voor de families de Majieriétsa klaar; de ingewanden soep. Op paaszondag is opa doorgaans al vroeg in de weer om het arni (het lam) om het spit te doen, zodat het de hele ochtend kan garen. Een andere paastraditie is het  eitje-kloppen. Iedereen kiest een ei uit de schaal met rode hardgekookte eieren en met dit ei tik je dan op het ei van de ‘tegenstander’. Het ei dat heel blijft, krijgt weer een nieuwe tegenstander. Als iedereen ‘getikt’ heeft, is het sterkste ei over.

Natuurlijk wordt hier menig lokaal wijntje bij genuttigd en worden heel even alle zorgen omtrent de crisis in de kast gezet. Het enige wat je de hele dag hoort is; Chronia polla, Christós Anésti! – Gefeliciteerd, Christus is verrezen! Als antwoord geef je: “Alithós Anésti!” “Hij is waarlijk verrezen!”

Note: Wil je meer lezen over dit onderwerp ga dan naar: http://www.sfakia-kreta.nl/grieks-pasen-kreta.html

vele handen maken licht werk

Als trotse bezitter nam ik na al deze moeite plaats op mijn Skaftiko. Eentje die ik al jaren op het oog had en die al die tijd maar weg stond te roesten in de velden bij Piscopiano. Uiteindelijk is het ons gelukt om deze daar vandaan mee te nemen en neer te zetten in mijn tuin in Koutouloufari.

Een skaftiko is een kleine pick-uptruck waar de oudere bevolking van het eiland nog steeds gebruikmaakt om van de velden naar huis te gaan. Bij het rijden van onze routes kom je ze zeker tegen. 

- in vele vormen en in vele kleuren op Kreta te zien-

Helaas zijn ze hier in de toeristische omgeving van Hersonissos uit het straatbeeld verdwenen en zien we ze nog maar zelden. Vaak zijn ze vervangen door grote stoere 4×4 Suzuki pick-uptrucks. 

Vandaag heb ik mijn skaftiko de originele blauwe Kretenzer kleur te geven (RAL 5005 voor de kenners), zodat hij later in het seizoen dienst kan doen als decoratie, gevuld met kleurrijke planten en bloemen. Ook willen we kijken of we de bak kunnen gebruiken voor de hete kolen van de barbecue. 

geconcentreerd aan het werk

het begin is gemaakt

Mannen bedankt voor de hulp. Bij de eerste bbq zijn jullie zeker aanwezig!